Życie codzienne

 

 

Życie codzienne wypełnione jest pracą w kołchozie i różnymi obowiązkami domowymi, które są tym bardziej uciążliwe, że z powodu strasznej biedy mają minimum sprzętów domowych. Większość ich wykonana jest przez chłopów z dostępnych na miejscu surowców takich jak drewno, len, konopie, skóra, wykorzystuje się również korzenie runa leśnego do wyrobu mydła a cebulę do farbowania tkanin. Zesłańcy opowiadają o swoim zesłaniu wskazując na kilka najważniejszych rzeczy, które symbolizują albo biedę, lub wręcz odwrotnie, są źródłem nadziei, dlatego też, kilka lat po wojnie, możliwość posiadania świni oznacza poprawę warunków życia.

Ciężkie i wyczerpujące życie codzienne pozwala mimo wszystko na pewną odbudowę tożsamości. Stanowi bowiem zasadniczy element życia danej wspólnoty narodowościowej: przywiązanie do swojego kraju, uczestniczenie w świętach i rytach religijnych, język ojczysty, którym mówią w domu, tradycyjne pieśni, pamiątki lub ludowe wyroby rzemieślnicze, takie jak hafty ukraińskie pozwalają na włączenie się do miejscowego życia. Wzajemna pomoc, służenie swoim doświadczeniem, wspólne zabawy i rozrywka tworzą spoiwo życia zbiorowego między zesłańcami i miejscową ludnością.

Życie codzienne łączy w sobie różne światy: świat wspólnej pracy i osobistych zajęć, świat różnych tradycji, którym radziecki system narzuca pewne ramy, ale mimo tego poprzez rzeczy przywiezione przez zesłańców z ich rodzinnych stron mają oni siłą rzeczy styczność z życiem miejscowych ludzi, albo się od niego odcinają.