Valli Arrak

 

Valli Arrak urodziła się w 1931 r. w rodzinie chłopów estońskich. Po wojnie ojciec jej zostaje zaliczony do warstwy kułaków, zostaje aresztowany i skazany na zsyłkę do obozu.  W czasie kolejnej fali deportacji w 1949 r., matka, bracia i Valli zostają zesłani w okolice Omska. Jedynie jej drugi brat, któremu udało się schować i siostra, której nie było w domu w chwili aresztowania unikają deportacji.

Valli z trudnością dostosowuje się do życia codziennego na Syberii. Ciężko znosi srogą, syberyjską zimę, pracę i bytowanie w nieludzkich warunkach. Valli popada w depresję z powodu niezrozumiałej  dla  niej rozłąki z siostrą, która została w Estonii oraz z powodu choroby, na którą zapadł jej brat na Syberii. Dopiero przeprowadzka do osiedla Iwanowka sprawia, że życie staje się bardziej normalne. Zesłańcy estońscy obcują z osiadłymi tam wcześniej rodzinami rosyjskimi, z Niemcami nadwołżańskimi deportowanymi na początku wojny, z Kozakami i z Ukraińcami. Każda grupa etniczna dzieli się z pozostałymi swymi obyczajami, razem bawią się i świętują.

W 1957 r. Valli zostaje zwolniona, wraca do Estonii i zamieszkuje w Tartu. Przez cały czas utrzymuje bliskie kontakty ze swoimi towarzyszami niedoli z czasów zesłania na Syberię.