Relacje Bibliografia

 

Osoby deportowane spoza ZSRR w granicach sprzed 1939 r. pozostawiły bardzo bogatą literaturę wspomnieniową, nie tylko w swoim języku ojczystym, ale również w językach zachodnioeuropejskich. Po zwolnieniu z zesłania wiele z nich wyemigrowało do Francji, Wielkiej Brytanii lub do Stanów Zjednoczonych. Na emigracji napisały relacje i świadectwa  po angielsku i po francusku. Możemy wyodrębnić  dwie fale publikacji: pierwszą, zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej, a następną w latach osiemdziesiątych, zwłaszcza w latach 1990-2000. Pierwsze materiały wspomnieniowe były pisane głównie przez intelektualistów lub działaczy politycznych, którzy chcieli nie tylko opisać metody represji państwa sowieckiego i tym samym poruszyć opinię publiczną, ale użyć tego jako jeden z  argumentów w ich polityczno-intelektualnej walce. Niestety często traktowani byli przez współczesnych  z pogardą, albowiem oskarżano ich o prowadzenie propagandy anty-radzieckiej. Relacje, które powstały w późniejszym okresie zostały przyjęte mniej sceptycznie, ale pisane były również z innej perspektywy. Wielu świadków deportacji zaczęło pisać po przejściu na emeryturę, mając już za sobą powrót do tzw. normalnego życia, niejednokrotnie na emigracji. W tym kontekście nie zależało im już na powrocie do bolesnej przeszłości, tylko przede wszystkim, żeby zostawić świadectwo tamych czasów, „zanim będzie za późno” i żeby sprostować zafałszowaną przez tyle lat prawdę historyczną.

 

Na tej sali zgromadzono zestaw bibliograficzny sporządzony przez Antonio Ferrara. Zawiera on listę świadectw indywidualnych,  zbiory opowiadań i innego typu relacje opublikowane w języku angielskim, francuskim i włoskim.