Miejsca deportacji

 
Geografia miejsc deportacji pokrywa się z rozmieszczeniem łagrów. Rozsiane są po całym terytorium radzieckim, przy czym łagry są liczniejsze w strefach, gdzie panują nieprzychylne człowiekowi warunki naturalne, na obszarach kopalnianych, czy w regionach, gdzie  buduje się  linie kolejowe lub obiekty przemysłowe. Zwykłych zesłańców kierowali bardziej do prac rolniczych lub przy eksploatacji lasów.
Natomiast na zachód od linii Leningrad – Moskwa nie ma miejsc deportacji, mimo licznych  łagrów.
Deportowani nie są zamykani za drutami kolczastymi, ale zsyłani do miejsc, gdzie przyroda odgrywa rolę muru więziennego. 
Obecność deportowanych przyczynia się do przekształcania zamieszkałych przez nich terytoriów; powstają nowe osiedla. Obszary wygnania nabierają nowego kształtu, rodziny przystosowują się stopniowo do miejsc zesłania. Wspólnoty narodowe odbudowują więź solidarności, ponieważ deportowani z tego samego regionu są często wysyłani do tych samych okręgów. Niemniej jednak zakaz przemieszczania się poza granicami osiedli i rozproszenie miejsc zaludnienia stwarzało dodatkowe przeszkody.
Rodziny są często rozdzielane. Wzduż i wszeż, przez całe terytorium sowieckie przepływa korespondencja z członkami rodziny, którzy pozostała na terytorium macierzystym, a osiedlami zesłańców i łagrami, gdzie często przetrzymywani byli ojcowie tych rodzin. 
Po zwolnieniu z obozu, ojcowie ruszali w poszukiwanie  swoich rodzin. Niektórym, mimo, że byli w obozie udało się zachować kontakt z najbliższymi, inni natomiast dopiero po wielu tygodniach poszukiwań dowiadują się, gdzie przebywają oni po zwolnieniu z zesłania.