Juozas Eidukiavičius winny do końca życia

 

Juozas Eidukiavicius urodził się w 1929 r. na Litwie. Rodzice jego posiadali 11 hektarów ziemi. Pracę na roli rozpoczął jak miał 14 lat. W 1948 r. został aresztowany wraz z ojcem i skazany na 25 lat łagru za działalnośc nacjonalistyczną, oskarżono go również za pomaganie Litwinom prowadzącym walkę z władzą radziecką.

Jego matka i siostra zostały zesłane rok później, o czym dowiedział się dopiero w 1955 r.  jego najpierw zesłano do na Daleką Północ do  Inty, a potem do Workuty. Pamięta dzień, w którym dotarli do łagru  wraz z innymi Litwinami. W tym łagrze więźniowie obawiali się przyjazdu tych „ faszystów”.

Grozili mu rozstrzelaniem, albowiem w dniu śmierci Stalina, kiedy zawyły syreny, odmówił stania na baczność. Wkrótce potem udało mu się zbiec z innym więźniem, Litwinem tak jak on, ale schwytano ich obydwu w okolicach Pechory. W 1953 r. uczestniczył w buncie więźniów w Workucie, który został krwawo stłumiony. 

W niedługim czasie po tym wydarzeniu zostaje przeniesiony do innego łagru na Syberii w rejonie Irkucka. W 1956 r. zostaje ogłoszona amnestia, ale nie do końca oczyszczony jest z zarzutów, ponieważ w Workucie postawił się brygadziście, który zabronił mu wstępu do ogrzewanego baraku i z którym doszło do rękoczynów. Został skazany za stosowanie przemocy i do dzisiaj nie został objęty amnestią.

W 1959 r. został zwolniony z łagru i podjął pracę w Bracku, mieście, które zaczęło szybko się rozwijać dzięki budowie elektrowni wodno-elektrycznej. Do dziś mieszka w malutkim miasteczku ssyberyjskim.