Iser Šliomovičius « Zniszczyli mi życie »

 

 

Iser Šliomovičius urodził się w Kaunas w 1937 r. Ojciec jego trudnił się handlem i miał małą firmę handlującą metalami, w której zatrudniał dwóch młodych czeladników. Iser miał 4 lata, kiedy w czerwcu 1941 r. wtragnęli do ich domu oficerowie NKWD rozkazując rodzinie spakować rzeczy. Na stacji kolejowej oddzielono ich od ojca, który został skazany na 5 lat robót przymusowych za „eksploatowanie cudzej siły roboczej.”

Podróż trwała dwa miesiące. Kiedy dotrali do sowchozu nr 51 niedaleko miasta Kamień w Rejonie ałtajskim, matka została skierowana do prac rolnych. Iser i jego braciszek bliźniak spędzają dzień w baraku. Zimy są surowe i nieskończenie długie, a oni nie mają ciepłych ubrań ani butów. W grudniu 1945 r. ojciec ich zostaje zwolniony z obozu pracy w okolicach Uralu i dojedża do nich do Kraju Ałtajskiego. Niestety po 5 latach pracy przy wyrębie lasu jest inwalidą. W 1953 r., kiedy Iser ma wybrać kierunek studiów wyższych, jego status „specjalnego przesiedleńca” nie pozwala mu na podjęcie studiów na wydziale literatury. Ma prawo zapisać się wyłącznie na studia do Instytutu Mechaniki w Tomsku, na którym uzyskuje dyplom w 1958 r. Do Kaunas wraca dopiero w 1963 r. i tam znajduje pracę jako konstruktor kserokopiarek, nawet robi karierę zawodową.  Dziś jeszcze mówi z żalem: „ Mam zrujnowane życie, bo oni nie pozwolili mi studiować tego, co chciałem.” […] Zniszczyli mi życie, teraz żal mi tych wszystkich straconych lat…”