Iaroslav Pogarski

 

Iaroslav Petrovitch Pogarski urodził się w 1940 r. na Ukrainie Zachodniej. Jego rodzina nie zwracała specjalnej uwagi, kiedy władza przechodziła z rąk sowieckich w niemieckie, potem znowu sowieckie, aż pewnego październikowego dnia 1947 r. funkcjonariusze policji politycznej NKWD przyszli wszystkich zaaresztować i wywożą ich na Syberię, do Omska. Prawdopodobnie ojciec oskarżony jest za popieranie nacjonalistów ukraińskich, tzw. banderowców [zwolennicy Stepana Bandery, szefa Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – OUN], ale do końca nie miał co do tego pewności.

Na początku zesłania, żyje w Omsku w bardzo ciężkich warunkach. Po dwóch latach wysiedlony jest do innej osady i tam zaczął chodzić do szkoły. Jest pilnym studentem, kończy wyższe studia na uniwersytecie technicznym w Omsku, ale jego status syna zesłańca sprawia, że traktowany jest jak wyrzutek społeczeństwa. 

Po powrocie ojca na Ukrainę w 1957 r. postanawia zostać w Omsku, gdzie urządził sobie życie. Niemniej jednak stale ciągnie się za nim opinia syna banderowca i pod naciskiem bliskich, w 1967 r. postanawia wrócić na Ukrainę. Przybywa  do wschodniej części Ukrainy, która już od dawna jest całkowicie sowiecka i nieznany jest tam nacjonalistyczny ruch banderowców. W tej sytuacji, dla byłego Ukraińca zachodniego powrót okazuje nadzwyczaj trudny. Znajduje się pod stałym nadzorem policji politycznej i spotyka się z wrogim nastawieniem miejscowej ludności. W końcu, po roku tułaczki po przytułkach dla bezdomnych w Kijowie, znajduje normalną pracę w sowchozie w Perejesławiu i tam też mieszka aż do śmierci, w czerwcu 2010 r.