Eela Lõhmus

 

Eela Lõhmus, urodzona w 1929 r. zanim ostatecznie powróciła do swojego skromnego drewnianego domku w malutkiej wiosce Keeni, oddalonej o 66 km od Tartu, miała za sobą pas tragicznych aczkolwiek pasjonujących przeżyć. Kiedy w ramach czystek powojennych ojciec jej został aresztowany w 1945 r., dla matki Eeli  jak i jej samej należących do rodziny „wroga ludu” rozpoczęły się ciężkie czasy. W 1949 r. - w trakcie ostatniej fali represjonowania ludności z krajów bałtyckich - zostają wywiezione na Syberię. Eela jak i młodzież ze specjalnych osiedli z wrodzoną sobie energią układa wiersze po estońsku i koresponduje z rodziną w Estonii. Władze sowieckie podejrzewają Eelę o działalność wywrotową, wytaczają jej proces, w wyniku którego za działalność kontrrewolucyjną zostaje skazana na obóz przymusowej pracy. Pracuje przy robotach leśnych w jednym z łagrów na Kołymie. Tam poznaje swojego przyszłego męża i już po wyzwoleniu w 1956 r. zamieszkuje w Magadanie.  Z powodu wątłego zdrowia i w związku z separacją z mężem, w 1964 r. postanawia wrócić do Estonii.

Ani życie w skrajnych warunkach bytowych, ani pobyt w więzieniach i w łagrze, w specjalnych koloniach, katorżnicze roboty przymusowe, niepewność co do warunków powrotu do Estonii nigdy nie odebrały Eeli determinacji i radości życia.